ماه مهر ماه مهربان!
چه غم ها از تو به دل دارم من..

بهمن من هم آمد

در نمازم خم ابروی تو با یاد امد

حالتی رفت که محراب به فریاد امد

مرد کور دیشب خواب دید کور شده است

و من که اینروزها هیچ نمی بینم جز تو ای بانوی اوهام..

دوره

چه سیکل مسخره ایی شده رابطه من و تو

هر چند یک بار مثل الان تا گردن تو گل گیر می کنم

یادت میفتم

تو کمکم میکنی

بعد من تو از یاد میبرم

و دوره میکنیم روز را و شب را

مثل الان

با تو هستم خــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدا مگه کری؟

ارغنون

هان این عموی مهربان بنویس!!!

پماه نو را ما دوش با چاکران دیدم

مادیان سرخ یال ما تا سحر سه کرت زائید

در کدامین عهدی چنان بوده است یا چنین!!!!

بنویس...

>>م__امید<<

فیس بوک رو بستم

اونجا,جای من نبود...

برای ندا..

2سال گذشت و
من هرگز از یاد نخواهم برد:
نگاه ناباورانه و مظلومت به آسمان پر از جور تهران را
و دیگر هیچ

وطن

وطنم عید انروز مبارک بادم

که تو ابادی و من ازادی....

نوروز

  عید امد و خانه خود را نتکاندیم            گردی نستردیم و غباری نفشاندیم     

   دیدیم که در سکوت بخت امده نوروز       زبیدلی  او را ز در خانه  براندیم 

  هر جا گذری غلغله شادی و شور است        ما اتش اندوه به ابی ننشاندیم

  افاق پر از پیک و پیام است ولی ما          پیکی ندواندیم و پیامی نرساندیم

 احباب کهن را نه یکی نامه بدادیم         اصحاب جوان را نه یکی بوسه ستاندیم

 من دانم و غمگین دلت ای خسته کبوتر    سالی سپری گشت و تورا ما نپراندیم

 صد  قافله رفتند و  به  مقصود  نرسیدند   ما  این خرک  لنگ ز جویی   نجهاندیم   

 از نه  خم  گردون  بگذشتند  حریفان      مسکین من و دل در خم این زاویه ماندیم

طوفان بتکاند مگر امید که صد بار            عید امد و ما خانه خود را نتکاندیم

                           (م.امید)

به امید ازادی در سال نو